พระทำตัวไม่เหมาะสม ไม่ใช่ความผิดที่ต้องสึก

ช่วงนี้บ่อยครั้ง ที่ปรากฏข่าวว่าพระประพฤติตัวไม่เหมาะสม ก็ต้องยอมรับนะว่า บางครั้ง การที่สื่อต่างๆ ไม่ว่าจะเป็นโทรทัศน์ วิทยุ หรือ ในโซเชียลมิเดียทั้งหลาย ได้นำไปเผยแพร่นั้น มีผมกระทบต่อคนในวงการพระศาสนาอย่างยิ่ง ซึ่งทางพระสงฆ์เอง ก็ไม่ได้มีองค์กรที่ปกป้อง คุ้มครองอย่างแท้จริง เช่นกัน

ถ้าจะพูดถึงองค์กรที่จะทำงานเพื่อศาสนาพุทธแล้ว ก็คงไม่มีอะไรเกินไปกว่า สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาตินั่นเอง ที่มา ก็เนื่องมาจากประชาชนชาวไทย ได้เรียกร้องให้บรรจุคำว่า "พระพุทธศาสนาเป็นศาสนาประจำชาติ" นั่นเอง ซึ่งหน่วยงานนี้ มีหน่วยงานย่อยไปอยู่ประจำจังหวัดต่างๆ เราเรียกว่าเป็น สำนักงานพระพุทธศาสนาจังหวัด.... ก็จะมีเจ้าหน้าที่ซึ่งเป็นข้าราชการ เขาก็ทำหน้าที่เขาไป โดยการสนองต่อเจ้านาย คือ ผู้บังคับบัญชาระดับที่สูงกว่า แม้ว่า เราอาจจะเคยได้ยินกันอยู่บ้างว่า เพื่อสนองและรับใช้องค์กรของคณะสงฆ์ แต่นั่นเป็นเพียงคำพูดที่สวยหรูเท่านั้น

พระประพฤติตัวไม่เหมาะสม ไม่ใช่ความผิดที่ต้องสึก หรือ ลาสิกขา เมื่อเราพูดอย่างนี้ ก็มีทั้งที่ถูก และ ผิด 

เป็นคำพูดที่ถูก กรณีที่ เราคิดเพียงว่า ไม่ได้ต้อง/ผิดอาบัติปาราชิกนี่ อย่างนี้ก็คงเถียงยากอยู่ เพราะพระจะหมดความเป็นพระเมื่อต้องปาราชิก คือ มีความผิดในเรื่อง 4 อย่างนี้ คือ

1 เสพเมถุน แม้กับสัตว์เดรัจฉานตัวเมีย (ร่วมสังวาสกับคนหรือสัตว์) ท่านบอกว่า แม้เอาอวัยวะเพศสอดเข้าไปแม้เพียงเท่าเมล็ดงา ก็ถือว่าต้องอาบัติปาราชิกแล้ว

2 ถือเอาทรัพย์ที่เจ้าของไม่ได้ให้ มาเป็นของตน จากบ้านก็ดี จากป่าก็ดี (ขโมย) ตามหลักการบอกว่า ของนั้นต้องราคา 5 มาสก ขึ้นไป แต่ว่า เราก็คงต้องอนุโลมกันไปว่า ลักก็คือลัก ก็แล้วกัน 

3 พรากกายมนุษย์จากชีวิต (ฆ่าคน) หรือแสวงหาศาสตราอันจะนำไปสู่ความตายแก่ร่างกายมนุษย์ ทั้งนี้ ไม่ว่าจะเป็นการฆ่าเอง หรือ ให้ผู้อื่นฆ่า ก็ต้องอาบัติ เช่นเดียวกัน

4 กล่าวอวดอุตริมนุสธรรม อันเป็นความเห็นอย่างประเสริฐ อย่างสามารถ น้อมเข้าในตัวว่า ข้าพเจ้ารู้อย่างนี้ ข้าพเจ้าเห็นอย่างนี้ (ไม่รู้จริง แต่โอ้อวดความสามารถของตัวเอง) คือ ตัวเองไม่ได้บรรลุธรรมอะไร แต่มาบอกคนอื่นว่าบรรละ หรือ แม้แต่พูดหรือทำให้คนอื่นเข้าใจผิดว่าตัวเองบรรลุ ก็ผิดเช่นกัน

ถ้าเรามองมุมนี้ ก็ถือว่า เขาพูดถูก ที่ไม่ได้ถึงกับต้องลาสิกขา 

ถือว่าผิด/ควรสึก แน่ๆ ถ้าเรามองว่า การกระทำที่ไม่เหมาะสมเหล่านั้น เป็น โลกวัชชะ (ที่จริงมันเป็นข้อหาที่คลุมเคลือมาก) แปลว่า โลกติเตียน หรือ การประพฤติที่ไม่เหมาะสม นั่นเอง อันนี้สำคัญ เพราะได้ล้วงลึกไปถึงว่า การกระทำทุกด้าน

บังเอิญ ความหวังดี ที่พระสงฆ์เรามี พรบ.คณะสงฆ์ ไว้รองรับว่า การกระทำผิดบัติเป็นอาจิณ นี่ก็เป็นสิ่งที่สมควรสึก/ลาสิกขาเช่นเดียวกัน

เพราะฉะนั้น พระเณร จึงไม่ควรอย่างยิ่งที่จะทำอะไรตามชาวโลก หรือ ตามใจตัวเอง สิ่งที่ควรทำนั่นคือ ตามพระธรรมวินัย ดีที่สุด

ขอเราจงช่วยกันปกป้องคุ้มครองศาสนา ผู้ใดผิด ก็ถือว่าผิด อย่าได้รักษาไว้ให้เป็นหนอนบ่อนทำลายจากภายใจเลย 

สาธุ